[p. 449]
Het was weer eens zo ver dat er
na hunkering gevallen moest. Het
hoefde niet maar moest dat er
niet uit dat diepe oog omhoog
geklommen kon, verdronken moest,
waarna werd weggedaan.
Ik ben in jou voortaan.
[p. 450]
Als we elkaar nog eens ontmoeten, je
komt op me af, stralend en mooier dan ooit –
dat het dan je verwachting is
die wat ik nooit meer weten mocht
uitschreeuwt in mij: hoe heb ik je gezocht.
Jij bent het, jij die ik nooit heb gekend.
Lees de Tirade Blog
Een goed idee
Deze week zag ik in alles een gedicht. Hoe mijn slaapkamerraam als een norse dame kraakt als ik het openzwaai om de ochtend binnen te laten, dat mijn koffiezetapparaat gromt als een valse hond uit het asiel en dat ik mijn ex ervan verdenk te lijden aan uitmaakinsomnia wanneer ze me belt en tegen me...
Lees verderHet spijt me, meneer
Conny reed mijn rolstoel opgewekt het feestgedruis in. De ruit van het etablissement weerspiegelde onze contouren: een onverwoestbare tachtiger die een immobiele twintiger voor zich uit duwt. Het had een sketch van Koot en Bie kunnen zijn. Toch was Conny niet geheel ongeschonden de zomer doorgekomen en bleken we zelfs solidair in de medische mallemolen:...
Lees verderPoffertjes
Ik zat op de bank, las een boek dat er verder volstrekt niets mee te maken had, maar ineens kreeg ik zin in poffertjes. Mijn jas van de kapstok grissen en naar een poffertjeskraam snellen was geen optie en ik vroeg me af of de leeftijdsfase waarin ik zonder schaamte naar poffertjes kon verlangen zo...
Lees verder
Blog archief